Nieuws en actualiteiten

button programma

 

 

 

 

 

Zie voor gestelde vragen de rubriek: Berichten


Landelijk politiek nieuws en plaatselijke actualiteiten

 Advertentie 191022

 

11 redenen waarom wij de LPG-Grave geen herindeling naar één Land van Cuijk willen:

1. Afstand bestuur – inwoners wordt groter
2. Hoe groter de gemeente, hoe hoger de gemiddelde uitgave per inwoner
3. Herindeling leidt niet automatisch tot betere dienstverlening
4. De inwoners van de gemeente Grave hebben in de objectieve peiling niet gekozen voor 1 Land van Cuijk
5. Eén grotere organisatie betekent weliswaar minder burgemeesters, wethouders en raadsleden maar meer ambtenaren, hogere salarisschalen en meer managementlagen
6. Herindeling leidt niet tot minder samenwerkingsverbanden. Deze blijven nodig voor de grotere opgaven (jeugdzorg, WOZ, veiligheid, omgevingsdienst enz.)
7. Positie in de regio is ook met samenwerkingsverbanden te versterken
8. Gemiddelde niveau van voorzieningen in het Land van Cuijk is lager dan in Gemeente Grave
9. Er is geen enkele noodzaak tot herindeling, noch financieel noch bestuurlijk
10. Voor kernendemocratie is geen herindeling nodig
11. Herindeling verzwakt de lokale democratie

 

   

 

Jeugdzorg gaat opnieuw op de schop

De jeugdzorg gaat opnieuw op de schop. Een flink deel van deze zorg blijkt toch niet het beste af onder de hoede van de gemeente, concludeert het kabinet. Kinderen moeten wachten op hulp en zorgverleners komen om in het papierwerk.

Gemeenten werden in 2015 verantwoordelijk voor de jeugdzorg ‘omdat zij dichter bij het kind staan en beter in staat zouden zijn zorg op maat te leveren. Bovendien kwam deze taak zo in één hand en zou versnippering tot het verleden behoren. Maar die belofte is onvoldoende ingelost’, constateren minister De Jonge van Volksgezondheid en zijn collega Dekker van Rechtsbescherming in een brief aan de Tweede Kamer.

In de knel

Vooral kinderen met ernstige problemen komen in de knel. Gemeenten zijn te klein om die zorg in hun eentje te kunnen opbrengen en regelen. Ze werken al wel noodgedwongen samen, maar dat gebeurt nog te halfslachtig en vrijblijvend. ‘Daarom sturen we bij,’ zegt De Jonge. Het kabinet gaat bepalen welke zorg een taak van de gemeente blijft en welke zij aan een regio of zelfs nog groter verband moet overlaten. Dat moet geld en administratieve rompslomp gaan schelen.

Lichte zorgtaken

Lichtere zorgtaken als opvoedondersteuning en schoolmaatschappelijk werk blijven bij gemeenten. Pleegzorg, gezinsvervangende jeugdhulp en een reeks andere taken moeten ze overdragen aan een veertigtal regionale verbanden. Voor onder meer de zorg voor kinderen met heel ernstige gedragsproblemen zijn zelfs die regio’s nog te klein.

Lees meer

  

5000 EXTRA PLEKKEN NODIG VOOR ASIELZOEKERS

Er is extra asielopvang nodig, zowel op de korte als lange termijn. Er komen meer mensen naar Nederland dan verwacht, sommige asielaanvragen worden te laat afgehandeld, er is krapte op de woningmarkt en de doorstroom gaat langzamer omdat er vaker en langer opvang wordt geboden dan in het verleden.

5000 opvangplekken

Als de verwachte doorstroom volgend jaar blijkt te kloppen dan zijn er 5000 nieuwe opvangplekken nodig, schrijft staatssecretaris Broekers-Knol (Justitie en Veiligheid, VVD). Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) vangt de drukte op korte termijn op door ‘bijvoorbeeld uitstel van onderhoud en inzet van recreatieparken’. En ze overleggen met gemeenten over nieuwe opvanglocaties. ‘De uitdaging om de komende tijd het genoemde aantal plekken te realiseren kan het COA niet alleen.’

Regie

De staatssecretaris schakelt de hulp in van de regionale regietafels om te kijken welke mogelijkheden er zijn voor nieuwe opvanglocaties en om te zorgen voor een verdeling over de provincies. Deze regietafels worden gecoördineerd door de commissarissen van de koning. 'In 2015 en 2016 is de structuur van de regionale regietafels onder uw voorzitterschap zeer effectief gebleken bij het realiseren van de toen benodigde opvangcapaciteit’, schrijft Broekers-Knol aan de rijksheren.

Niet te vergelijken

‘Hoewel de situatie van nu niet te vergelijken is met die van destijds, willen wij u vragen de RRT’s opnieuw in te zetten om de verlengingen (of vervanging als verlenging niet mogelijk blijkt) en de ca. 5.000 opvangplekken te realiseren. Op die manier kan tijdig met de werving van opvanglocaties worden begonnen. U kunt daarmee in uw hoedanigheid van rijksorgaan namens het Rijk het gesprek tussen gemeenten, COA en overige betrokken organisaties voeren.’

Lees meer

 

MINISTER: NOODKNOP HUURPRIJS IS NIET VAN DE BAAN

Een noodknop tegen te hoge huren in het middensegment (ruim 700 tot 1000 euro) is niet van de baan. Dat stelde minister Stientje van Veldhoven (Wonen) na vragen van de Tweede Kamer. Ook zij wil middenhuurwoningen betaalbaar houden.

Een noodknop tegen te hoge huren in het middensegment (ruim 700 tot 1000 euro) is niet van de baan. Dat stelde minister Stientje van Veldhoven (Wonen) na vragen van de Tweede Kamer. Ook zij wil middenhuurwoningen betaalbaar houden.

Zorgen

Gemeenten kunnen met zo'n noodknop, bedoeld als tijdelijke maatregel, voorkomen dat huren te buitensporig stijgen. Er zijn echter gemeenten die hun zorgen uitten over een eerste voorstel van het ministerie. Sommige gemeenten willen meer kunnen doen. Bouwers en verhuurders daarentegen zeggen dat het bouwen en verhuren van middenhuurwoningen onaantrekkelijker wordt als er een knop komt.

Zo snel mogelijk

Van Veldhoven wil de noodknop nu in samenhang met andere mogelijkheden bekijken. Regeringspartijen D66 en CDA pleitten eerder al voor de maatregel. Oppositiepartij GroenLinks gaat op zoek naar een meerderheid om de noodknop zo snel mogelijk in te kunnen voeren. (ANP)

 

WIJKTEAM LAAT NAASTEN MET RUST

Overheden verwachten veel van het inschakelen van het sociale netwerk, maar wijkteams zijn terughoudend met het inschakelen van het netwerk rond cliënten. Dat geldt zeker wanneer het gaat om mensen met een stapeling van problemen (multi-problematiek). 

Dat blijkt uit onderzoek ‘Naar slimme samenwerking tussen zorgvragers, hun netwerk en professionele hulpverleners in de zorg’, van de Erasmus Universiteit. De onderzoekers keken naar de werkwijze van de wijkteams en naar de aanpak van de Eigen Kracht Centrale (EKC) in Rotterdam.

‘De wijkteamprofessionals lijken ervan uit te gaan dat hoe meer problemen er zijn, hoe minder kans van slagen een netwerkaanpak zou hebben’, vertelt senior onderzoeker Rob Jagtenberg van de Erasmus Universiteit in de speciale uitgave ter afsluiting van het NWO-onderzoeksprogramma Smart Governance. ‘De effectiviteit van de EKC-aanpak logenstraft deze aanname.’ De inzet van het eigen netwerk leidt meestal tot vermindering van de problematiek en betere beheersbaarheid ervan. Dat geldt zowel bij de inzet van het eigen netwerk via de Eigen Kracht-conferentie als via de ‘route’ van het wijkteam. Bij de ‘EKC-groep’ zagen de onderzoekers afname van het aantal problemen iets sterker dan bij de ‘wijkteamgroep’. Tijdgebrek is mogelijk een van de oorzaken dat wijkteammedewerkers sneller professionele hulp inschakelen als cliënten zeggen geen eigen netwerk te hebben waarop ze een beroep kunnen doen, stellen de onderzoekers.   


De meeste Rotterdamse zorgvragers krijgen zowel hulp van zorgprofessionals als steun vanuit hun netwerk. Steun komt vooral van naaste familie en vrienden. Buren zijn nauwelijks in beeld. Eveneens opvallend, vinden de onderzoekers, omdat het overheidsbeleid juist gericht is op meer steun vanuit de buurt.

‘Zeer opvallend was de complexiteit van de problematiek waarmee de mensen te maken hadden’, vertelt onderzoeker Eva van der Boom. ‘Bij cliënten van de EKC was gemiddeld sprake van meer dan zes verschillende problemen – variërend van schulden en gezondheidsproblemen tot vereenzaming op huiselijk geweld. Bij de cliënten van de wijkteams was dat gemiddeld vier.’ 

 

‘VEILIG HEEFT ALLES MET LEEFBAAR TE MAKEN’

Veiligheid in de stad gaat niet alleen over gevaren en risico’s. Een werkelijk veilige stad biedt een leefbare omgeving voor iedereen, waarin mensen zich geborgen weten. 

Dat stelt historicus Wim de Jong in een essay in Binnenlands Bestuur. Sinds een aantal jaren publiceert het blad The Economist een Safe Cities Index, waarin de veiligheidsscore van steden van over de hele wereld wordt vergeleken op digitaal, gezondheids-, infrastructureel en persoonlijk gebied. Amsterdam tikte hierin onlangs een vierde plaats aan, achter Tokio, Singapore en Osaka.

De onderzoekers schrijven volgens De Jong dat veiligheid op al deze gebieden samenhangt: een stad waar vrouwen ’s avonds over straat durven te lopen – volgens hen een goed criterium voor veiligheid – is ook een stad waar je niet het risico loopt op grote ongelukken, waar als ongelukken onverhoopt toch gebeuren het ziekenhuis bereikbaar en betaalbaar is, en waar de onzichtbare digitale infrastructuur
goed functioneert, van stoplichten tot de beveiliging van digitaal aangestuurde
energiecentrales.

Corruptie
‘De hoog scorende steden hebben evenwel één ding gemeen: een veilige stad is een goed bestuurde stad. Dat wordt echter gauw over het hoofd  gezien. Wil een stad weerbaar zijn voor rampen en andere problemen, dan moet zij transparant worden bestuurd en een laag niveau van corruptie hebben’, aldus de auteur. ‘Ook stellen de onderzoekers dat om goed om te kunnen gaan met crises wanneer die zich aandienen, er sprake moet zijn van sociale verbondenheid.’

Veiligheid, zo blijkt, is niet alleen negatief gericht op het buitenhouden en afweren van problemen. Mede om die problemen te lijf te gaan is veiligheid ook een positief doel, waarin geborgenheid en inclusie een grote rol spelen. De Open Universiteit publiceerde onlangs het boek De veilige stad als collectief doel. In essays verkent het die twee kanten van veiligheid in het bestuur van de moderne stad. In veel van de onderzoeksprojecten die eraan ten grondslag liggen wordt samenwerking met lokale bestuurders opgezocht.

Vrijsteden
De auteurs geven volgens De Jong allemaal aan dat een werkelijk veilige stad inclusief is ten opzichte van al haar bewoners. ‘In de Verenigde Staten zijn er zogenaamde sanctuary cities, naar voorbeeld van de ‘vrijsteden’ die in de middeleeuwen als toevluchtsoord golden voor mensen op de vlucht voor de wet. Sanctuary cities zoals San Francisco en New York liggen met Trump in de clinch omdat ze een eigen koers varen ten opzichte van immigranten zonder papieren. Ze zijn ervan overtuigd dat het de veiligheid van iedereen ten goede komt als deze mensen toegang hebben tot voorzieningen en misdaden bij de politie aan durven te geven. In Nederland gedraagt Amsterdam zich bijvoorbeeld in de bed, bad, brooddiscussie op een vergelijkbare eigenzinnige manier’, aldus De Jong.

Terroristen
‘Het woord veiligheid is etymologisch verwant aan felig (beschermen) maar ook aan faele, dat goed, dierbaar of getrouw betekent. Zoals de veilige stad als collectief doel suggereert bevindt deze zich ergens tussen orde en geborgenheid. Beide worden op hun eigen manier uitgedaagd: terroristen bedreigen de orde, toeristen worden steeds meer gezien als bedreiging voor geborgenheid. Orde en geborgenheid zijn echter onlosmakelijk verbonden,’ analyseert De Jong, ‘want zonder dat álle bewoners mede een recht krijgen op de stad, blijft orde een illusie.

 

Ontvang ook onze nieuwsbrief